KİTAP HIRSIZI/ Markus ZUSAK

Uzun zamandır böylesine güzel bir kitap okumamıştım. Tüm okuduğum kitaplardan çok farklıydı. Konu olarak çok yabancı olmadığım ama dili ve anlatımı beni benden aldı diyebilirim. Öyle içime işledi ki kitap sayfalarını hızla çevirmeme rağmen bitmemesi için özellikle direndim. Bu kitabın anlatıcısı bir kere ne ikinci şahıs, ne çocuk, ne kadın ne de erkek... Bu kitabı anlatan ölüm... Ölümün kelimelerle dans edebileceğini hiç düşünmemiştim.

Ve daha ilk sayfalarda diyor ki:

Bazen çok erken gelirim. Acele ederim, ve insanlar hayata beklediğimden daha uzun süre tutunur...
Ama zamanın bir yerinde olabildiğince yanınızda duracağımı söylemem yeterli.
Ruhunuz kollarımda olacak. Omzuma bir renk konacak. Sizi nazikçe uzaklara götüreceğim.

Ne kadar küstahça değil mi? İG takipçilerim bilir bu cümle bana o kadar dokunmuştu ki sormadan edemedim, acaba hep nazikçe mi gideriz diye? Geçmedi birkaç gün ölüm dedemi aldı uzaklara götürdü. Umuyorum ki gidişi nazikçe olmuştur ve bizlerin bilmediği; gittiği o yerde burada olduğundan daha mutludur...

 

Ölüm hiç susmuyor anlatıyor da anlatıyor ve yine diyor ki:

 

"Bir insan benimki gibi bir kalbe sahip değildir. İnsan kalbi bir çizgiyken benimki daire biçimindedir ve doğru zamanda doğru yerde olmak konusunda kusursuz bir yeteneğim vardır. Bunun sonucu olarak, insanları hep iyi ve kötü durumlarda bulurum. Hem güzelliklerini hem çirkinliklerini görürüm ve ikisinin nasıl aynı yaratıkta olabildiğini merak ederim. Ancak onlarda benim kıskandığım bir şey var. İnsanlar ölecek kadar akıllılar..."

 

Küçük bir kız ve savaş yıllarında okumaya direnme çabası... Şimdi elimizde imkanlar varken bile okumamak, ya da okumayı boş bir iş olarak görmek. Bu kitap ince çizgileri farkedebilmem için bana okkalı bir tokat attı...

 

"O bir kızdı.

Nazi Almanya'sında.
Kelimelerin gücünü keşfetmesi ne kadar da uygundu."